Ipinaskil ni: diwa81 | Pebrero 12, 2010

BPO


Kaugnay ng industriya ng BPO (business process outsourcing), isang bagay lang ang ata ang tamang nasabi ni Arroyo, sa istoriko, na “200 taon ang nakalipas, nagkaroon ng rebolusyong agraryo, tapos nagkaroon ng Rebolusyong Industriyal…” Pero doon na humihinto ang tamang sinabi ng pangulo; mula doon, naglubid na ng mga pantasya si Arroyo para muling ipinta ang sinasabi niyang “katayuang first world,” na dating ipinagmamayabang niyang mararating ng Pilipinas bago magtapos ang termino niya at sinasabi na lamang niya ngayong maabot-tanaw na sa pagpasa niya ng katungkulan sa susunod na gubyerno. Muli na naman tayong binabangag ng administrasyong Arroyo at pinapapasok sa kanyang Enchanted Kingdom (sa Tagalog, Naengkantong Mundo).

Iyon na nga mismo ang punto. “Dalawandaang taon” nang huli sa rebolusyong agraryo (na kulang ng mahigit isang siglo, kung kasaysayan ng Pilipinas ang pag-uusapan), at mahigit 100 taon sa Rebolusyong Industriyal, paano maaasahan na bigla, o himala pa ngang makakahabol ang Pilipinas dahil lang sa sinasabing “knowledge revolution?” Maganda mang pakinggan, nakakaakit man ang mga pigurang binabanggit, ang sinasabing knowledge revolution o ipinagmamayabang na industriya ng BPO, ang cyber corridor, ay isa lang ilusyon ni Arroyo ng kaunlaran.

Kahungkagan ang sinasabing “knowledge revolution” at hinding-hindi ito maihahalintulad sa naging epekto ng rebolusyong agraryo at Rebolusyong Industriyal sa kasaysayan ng mga bansa at ng daigdig. Ang una bumasag sa monopolyo ng mga panginoong maylupa at lumikha ng masiglang kalagayan ng ekonomya na nagdulot ng malaking igpaw sa produksyon. Ito rin ang naging batayan para sa ikalawa. Ang ikalawa ang lumikha ng kundisyon sa pagpasok ng modernong teknolohiya na labis na nagpabilis pa sa produksyon, ng kapitalismo, at ng mas mataas pang yugto ng lipunan sa hinaharap. Ang mga ito ay kongkretong rebolusyon, pagbabago sa mga pwersa ng produksyon, na nagpasulong sa kasaysayan ng sangkatauhan noong mga nakaraang siglo.

Ngayon ang “knowledge revolution.” Ano nga ba ito? O mas tumpak na tanong, totoo nga ba ito? Kung ibig tukuyin ay ang biglang pagsabog ng mga kaalaman sa mga bagay-bagay, biglang pag-angat ng karunungan ng tao, mga pagsulong sa syensya, marami nang pagkakataon sa kasaysayan ng sangkatauhan kung kailan nangyari ito, hindi lang ngayon. Pero kung ang tinutukoy lang ay ang pagkakaimbento ng teknolohiya, mga kompyuter at ang Internet, hindi ko makita ang kuneksyon nito sa unang dalawang rebolusyong binanggit. Una, ang pagkakaroon ng mabibilis na kompyuter at kuneksyon ng Internet ay nangangahulugan lang mas mabilis na pagdaloy ng mga datos sa iba’t ibang bahagi ng mundo, pero hindi awtomatikong nangangahulugan ng malaking pagsulong ng kaalaman ng sangkatauhan sa kabuuan. Totoong may mga pagsulong na nangyayari sa karunungan, partikular sa syensya at teknolokiya, pero nananatiling monopolyo ito ng iilang tao. Halimbawa na lang, nakakaimbento na ng kung anu-anong gamot para sa mga pinakakumplikadong sakit, pero napakadaming namamatay sa simpleng sakit na lagnat, dengue, pulmonya, atbp. Kahit ang pagkakaroon mismo ng kompyuter ay hindi katiyakan ng pag-angat ng karunungan. Pansinin halimbawa ang datos na mas dumarami na ang nakakagamit ng kompyuter at Internet dito sa Pilipinas, pero mas bumababa naman ang antas ng edukasyon.

Pangalawa, kahit magkaroon ng pagsulong sa karunungan, hindi naman ito mangangahulugan ng pag-angat ng ekonomya. Ang rebolusyon sa ekonomya ang nagpapasulong sa kaisipan at hindi ang kabaliktaran.

Taunang kita ng $7-B, pangalawa lamang sa $9-B ng India. Parang nakakamanghang halaga.

Kakatwa lang, may ilan akong kakilala na nagtatrabaho sa mga call-center, ang iba ilang taon na, pero wala pa akong nakitang umaangat ang kabuhayan dahil sa call-center.

Halimbawa, ang isa, nakabili nga ng maraming gadget: kompyuter, cellphone, kamera, at baril ng airsoft. Pero lahat ng iyon, meron lang kapag pumapasok pa siya. Sa sandaling matanggal o mag-resign, na madalas nangyayari sa mga call center agent, mabilis ding naibebenta ang mga iyon. Bukod sa kailangan mo naman talagang ibenta kaagad ang mga iyon dahil mabilis bumaba ang halaga sa pagkaluma, ibig sabihin din na mabilis na nauubos ang mga impok kung meron man.

Ang dalawa pa, mag-asawa, nakatulong nang malaki ang trabaho nila sa call center para sa pagpapatuloy ng pag-aaral. Nakatapos na ang isa, 2-year course, ang isa patuloy pa. Pero malaki ang kapalit. Napakahigpit ng iskedyul, halos hindi na nga nagkikita ang dalawa sa kanilang bahay. Kaya sa huli, napilitan ding huminto ang dalawa. At muli, wala rin namang naitabi.

Sa mga kakilala kong call center agent, wala sa kanila ang nakabili na ng sariling kotse, kahit pa ang mga supervisor na o anumang mataas na pusisyon. Maliban na lang siguro, kung dati nang may kaya ang pamilya. Bagamat walang benipisyo ito ng malalimang pag-aaral, makikita na ang karaniwang pinupuntahan lang kinikita ng mga call center agent ay:

Mga luho sa lifestyle: pagkain sa mga sosyal na restoran, pagtambay sa mamahaling coffee shop, mga gimik at halos linggu-linggong team building sa iba’t ibang bahagi ng Pilipinas.

Mga gadget: mamahaling cellphone, iPod, PSP, digital camera, laptop, netbook, airsoft, atbp.

Ang iba, hindi ko alam kung gaano karami, totoong nagagamit ang kinikita para tumulong sa pamilya, sa mga anak kung meron na, at sa sarili katulad ng pag-aaral. Pero lahat ng ito, sa kabila ng sinasabing “mataas” na sweldo, ay hindi pa rin sapat para makabuluhang makaangat sa buhay at makatindig sa sarili. Ang anumang mapadpad sa bulsa ng mga ahente ay mabilis ding nilalamon ng komersyalisasyon. Dapat kasi lagi kang in!

Kaya saan napupunta ang $7-B na kita? Kaya lang natutuwa si Arroyo ay dahil nadadagdagan ang reserbang dolyar ang Pilipinas, at sa dulo noon, magkakaroon ulit ng pera na pwede nilang ibulsa. Katulad lang ito ng pagpapahalaga ng gubyerno sa mga OFW, iyon ay, sa mga remitans na dolyar nila.

Nilagay ko sa panipi ang “mataas” dahil kahit ito ay isang ilusyon. Hindi mataas ang sweldo sa call center! Sinasabi lang na mataas ito dahil ikinukumpara sa sweldo ng iba pang trabaho, tulad ng sa karaniwang manggagawa sa pabrika. Para kang nagkukumpara ng presyo ng isang kilong bigas at isang cellphone. Pero kung tama lang ang pagkukumparang gagawin, makikita ang katotohanan. At ito ang mismong dahilan ng outsourcing. Imbes na magbabayad ka ng ilang dolyar kada oras sa isang empleyadong Amerikano sa US halimbawa, pumunta ka na lang sa isang Third World na bansa tulad ng Pilipinas kung saan ilang sentimo lang kada oras ang kailangan ibayad sa isang empleyadong Pilipino. Mas bumababa pa ang sweldo kung isasaalang-alang ang alanganing oras ng trabaho na dapat sana ay obertaym ang katumbas na sweldo. Wala pang problema kahit bulyawan ng mga kostumer, magtrabaho nang alanganing oras na kailangan pang baguhin ang natural na oras ng katawan, at magkaroon ng kung anu-anong karamdaman dahil sa stress sa trabaho, hindi naman magrereklamo ang mga iyon. Pasalamat pa nga sila at binigyan mo ng trabaho.

Hindi naman dahil magaling tayo sa Ingles kaya naglipana ang mga call center sa Pilipinas. Kung tutuusin, mas magaling pa tayong mag-Ingles kaysa India, pero mas malaki ang industriya ng BPO doon. Dahil mas maraming taong walang trabaho doon kaya mas mababa ang pasweldo. Kung kaya, hindi mataas na sweldo ang hatid ng BPO kundi mas mataas na pagsasamantala. Kahit dito, walang karapatan si Arroyo na angkinin ang karangalan ng paglago ng industriya ng BPO. Ang pangunahing ugat nito ay ang kahirapan ng mamamayang Pilipino at kawalan ng trabaho sa Pilipinas.

Walang presidente na nasa matinong pag-iisip, nagmamahal sa kanyang kababayan, at may malasakit sa kapakanan at kaunlaran ng bayan ang matutuwa o magyayabang pa nga ng $7-B na industriya ng BPO kung ang ugat naman ng paglagong ito ay ang sadyang pagbubukas ng gubyerno sa ekonomya ng bansa para malayang makapagsamantala ang mga dayuhang korporasyon. Walang presidente na nasa matinong pag-iisip ang lilibot sa buong daigdig at ilalako ang murang lakas-paggawa ng mamamayan niya, nangangako pa ng kung anu-anong insentiba at katiyakan ng maluwag na patakaran sa paggawa, buwis, pinansya, atbp., sa madaling salita, ang mga Pilipino bilang alipin, at magyayabang pagkatapos na ito ang “pamanang” iiwan niya sa papalit sa kanya.

Sabagay, sino nga bang nagsabi na nasa matinong pag-iisip si Arroyo?


Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

Mga Kategoriya

%d bloggers like this: